≡ Menu

onze visie

Als we als klein wezentje op aarde komen, hebben we er in de meeste gevallen al 9 maanden opzitten. Daarin gebeuren wonderlijke dingen. Een eitje en een zaadje zorgen er uiteindelijk voor dat jij geboren kon worden.

Ongeveer in de 12 week van dit proces zijn de hersenen aan de beurt om zich te ontwikkelen. En om die hersenen een input te geven wordt tegelijkertijd de tastzin ontwikkeld. Je communiceert met de buitenwereld via die tastzin. Die tastzin wordt zo belangrijk dat je die nu nog heel sterk in je vingers kan voelen.

Je kunt dus stellen dat je in die eerste negen maanden een perfect middel bezit die jou informatie verstrekt van dat wat buiten je plaatsvindt. In die baarmoeder leer je heel snel die indrukken een plaatsje te geven. Gelukkig nog afgezwakt door de placenta, maar je neemt het perfect waar.

Je kunt dus stellen dat jouw tastzin communiceert met je onderbewuste en daardoor je intuïtie aanstuurt. Een betere verbinding is er niet.

Maar dan. Opeens is het tijd om geboren te worden. Opeens kom je in de echte wereld terecht, waar alles veel harder en luider is. Ook zelfs veel gevoeliger. Door die verandering van leven, moet je extra zijlen bijzetten om op de juiste manier in leven te blijven. Je ontwikkelde de andere zintuigen waar je nog steeds gebruik van maakt.

Kijken, ruiken, proeven, horen en voelen zijn nu de aandachtspunten. Je leert ze goed te gebruiken en uiteindelijk laat je die eerste zintuig vanzelf los. Alsof deze niet meer belangrijk is. Alsof je zonder die ingang naar je onderbewuste en intuïtie verder kunt leven.

Gelukkig ben je die eerste zintuig niet echt kwijt, maar ben je er niet zo erg bewust van. Maar die eerste zintuig helpt jou nog steeds, onbewust zoals hij je in die eerste negen maanden heeft geholpen. Zonder die aangeleerde overtuigingen, belemmeringen of andere processen waar je nu mee op aarde leeft.

Die tastzin, met name die in je vingers, geeft zelfs nu nog aanwijzingen aan je immuunsysteem dat er indringers binnen willen komen. Indringers die je in die eerste negen maanden mogelijk ook bent tegengekomen. Want ook de voeding, medicijnen, stressfactoren e.d. die jij via je moeder hebt ontvangen, zal mogelijk schadelijk kunnen zij geweest. Of wat dacht je van erfelijke factoren van je opa’s en oma’s.

Allemaal processen waardoor het immuunsysteem de kansen kreeg sterker te worden. Dit allemaal om jou te beschermen. Een teveel aan prikkels echter, zelfs in de baarmoeder, kan zorgen voor een verstoring in je immuunsysteem. Met soms verstrekkende gevolgen. Eerst nog niet zichtbaar, maar door opstapeling vn diverse factoren opeens duidelijk merkbaar.

Mijn visie is dat als jouw immuunsysteem niet zuiver meer zijn werk kan doen, je vatbaarder bent voor zelfs een ogenschijnlijk onschuldige vaccinatie. En je immuunsysteem versterken kan niet met processen van buitenaf. Die dien je te herstellen op de manier zoals je daar in de baarmoeder al mee wist te werken.

En het lijkt voor jou misschien onlogisch op dit moment, maar besef dat alles wat je echt goed hebt aangeleerd in je leven, dat allemaal via je onderbewuste heeft plaatsgevonden. Je leerde niet bewust lopen. Je leerde niet bewust je evenwicht bewaren toen je zonder zijwieltjes leerde fietsen.

En besef dat alles wat je met de andere zintuigen waarneemt, een persoonlijke interpretatie is. Het is inmiddels jouw overtuiging, jouw waarheid geworden. Zo sterk zelfs dat je op je eerste zintuig niet meer durft te vertrouwen.

Soms kan een vaccinatie de aanleiding zijn waardoor het immuunsysteem van slag raakt en je daardoor ziekteverschijnselen krijgt. Maar in de meeste gevallen is het immuunsysteem al eerder aangetast en is een vaccinatie de druppel die de emmer doet overlopen.

Gelukkig hebben we een mogelijkheid om die systeem weer in ere te herstellen. Dat systeem die zowel het immuunsysteem als het hormonaalsysteem weer kan herstellen.

De ingang tot dat systeem, zijn je vingers. Daaruit is zelfs veel op te maken. Maar ook veel te herstellen.