De wereld is tegen mij
Op school heb ik last van de andere kinderen in mijn klas. Ik kan ook geen aansluiting vinden. Niemand heeft aandacht voor mij, negeren mij en als ik wat wil vertellen hebben ze nooit tijd om echt te luisteren. Ik heb dus ook geen vrienden. Maar ook de leraren hebben totaal niet in de gaten hoe ik mij voel. Trouwens, door dit proces ben ik eigenlijk helemaal niet met school bezig en zijn mijn cijfers zo slecht dat ik niet eens over ga. Ik denk dat ik maar stop met school.
Hoe we de wereld zien is zo complex en eigenlijk ook zo persoonlijk dat iedereen dat op zijn eigen wijze interpreteert. Zou je het verhaal optekenen van de medescholieren of van de leraren, zou je een heel ander verhaal te horen krijgen. Eigenlijk kun je wel vertellen hoe en wat emotie is, maar niet uitleggen hoe die emotie jouw leven kan beïnvloeden.
Emoties kunnen pijnlijk zijn
Het zou een vak op de scholen moeten zijn. Leren omgaan met emoties en wat die interne met jou kan doen. En dat het op latere leeftijd zelfs lichamelijke klachten kunnen veroorzaken. Je ziet het steeds vaker en het kan zo heftig binnenkomen dat er kinderen zijn die op een gegeven moment niet verder meer willen leven. ‘De wereld is tegen mij’ is dan hun antwoord op hun gevoel.
En ik kan het wel begrijpen. Ook ik kijk niet graag terug naar mijn schooltijd. Maar ook mijn eerste jaren dat ik ging werken waren niet optimaal. Ook ik had vaak het idee, het voelt niet veilig. Ik laat dus niet het achterste van mijn tong zien. Ik vertel niet echt wat ik eigenlijk zou willen zeggen. Ik hou mijn mond maar, anders gaat het verkeerd. Niemand snapt mij.
In deze tijd van zelfredzaamheid zijn we steeds verder afgedwaald van onze saamhorigheid, onze echte en oprechte aandacht voor anderen. Vroeger hadden we misschien wel teveel aandacht voor onze medemens. Ik weet nog wel dat ik als jochie van 10 voor omaatje op de hoek aan moest bellen omdat we haar de vorige dag niet hadden gezien. Ik moest haar dan vragen of ik soms boodschappen voor haar moest halen.
Ik vraag mij nu wel eens af of ouders van bijvoorbeeld puberende kinderen echt weten wat er in ze omgaat. Of die ouders wel echt tijd hebben om te luisteren. Natuurlijk hebben we het allemaal druk. Natuurlijk heb jij daar ook mogelijk last van, maar soms is het toch prettig om te weten hoe het met je naast omgeving is. Ik snap het wel. Jij zit natuurlijk ook met die vastzittende emoties van vroeger waardoor je niet echt openstaat voor de emoties van anderen. Misschien is het voor jou ook net even teveel.
Maar als je als ouder jouw moties blijft wegdrukken, leer jij je kind om dat ook zo te doen. Tenslotte kijken jouw kinderen tegen je op en hebben ze jou nodig. En als dat inmiddels niet meer zo is, is het juist zaak om weer echt contact te maken. Samen te praten over de pijnlijke emoties die jullie samen hebben. Ze de veiligheid geven dat het niet gek is die emoties te tonen. Trots zijn dat je daar over kan praten zelfs. Ik heb dat nooit geleerd vroeger. Mijn ouders hebben het nooit gehad over hun emoties en hoe je daar mee om moet gaan. Sterker, ze konden daar ook niet mee omgaan. Maar inmiddels weet ik dat het ziekte kan veroorzaken. Ook bij hen.
Je begrijp daarom misschien wel waarom praten over emotie nu juist mijn aandacht heeft. Dat wat je zelf als kind niet heb ervaren, geef je de ander op latere leeftijd. In mijn andere blogs vertel ik wat vastzittende emoties met jouw lichaam doet. Ik ben in die meer dan 25 jaar nog nooit een lichamelijke of geestelijke klacht tegengekomen die niet uit emotie is ontstaan. De afgelopen cursusdag van de opleiding Vingerreflexologie ging het over ons immuunsysteem en de mogelijke aanvallers daarop.
En de aanvaller komen in de meeste gevallen niet eens van buiten het lichaam. Hoe jij met jezelf omgaat is net zo belangrijk als wat je tot je neemt of waar je door aangevallen wordt. Iemand die het gevoel heeft niet gehoord te worden, iemand die het idee heeft niet geliefd te zijn en ga zo maar door, die zal op den duur het eigen systeem onderuit halen. Zelfs iemand die de hele wereld haat, heeft dus een vastzittende emotie die uiteindelijk na jaren aanhouden ernstige gevolgen heeft op het brein en uiteindelijk op het lichaam.
En hoe meer aanvallers dat immuunsysteem krijgt te verwerken, hoe meer dat systeem van slag raakt en mogelijk zelfs tegen je gaat werken. In plaats van je beschermen, zet hij de aanval inzetten tegen jouw goede cellen. Je hebt dan last van een auto-immuunziekte. Inmiddels heb ik als emotionist aardig wat mensen kunnen helpen anders naar situaties te kijken en niet meer als een persoonlijke emotie tot hun te nemen.
Hoe ga jij om met je emoties van jou?