In mijn kindertijd had ik moeite met leren. Ik kon net meekomen en haalde meestal zessen en zevens op het rapport aan het eind van het jaar. Ook in de periode dat ik op de Grafische School in Amsterdam zat. Niet dat de lesstof niet interessant was, want sommige lessen vond ik wel degelijk boeiend.
Later in mijn leven hoorde ik van anderen dat ze met een bepaalde leraar geen klik hadden en daardoor de lesstof niet echt eigen maakte. En die leraar waar wel de klik mee was werd de lesstof uiteindelijk veel beter onthouden en zelfs heel succesvol. Sommige leerlingen werden daarom zelf ook leraar van die lesstof waar ze vroeger ook enthousiast over werden. Het was de ervaren emotie de hun verder hielp.
Het huidige schoolbeleid is niet anders dan vroeger. De lesstof zo vaak herhalen dat het er vanzelf ingestampt wordt. Mogelijk heb jij ook nog die rijtjes sommen in je hoofd. En niet te vergeten die aardrijkskunde rijtjes. Weet jij ze nog? Het opdreunen daarvan zorgt voor een constitutie. Een automatisch patroon wat zo onderbewust gaat worden dat we daar eigenlijk niet echt mee om kunnen gaan. Behalve dan als je daarop getriggert wordt. Dan opeens komen die rijtjes weer naar boven alsof je ze nooit vergeten was.
Zo heb je dus van jongs af aan geleerd om de wereld zo bij je binnen te laten komen. En je begrijpt dat het niet gaat om wat je wel of niet hebt geleerd, maar dat de onderliggende emotie jou helpt. En je hebt natuurlijk niet alleen maar op school gezeten in je jeugd. Ook in je dagelijkse leven heb je op je lessen emoties geplakt.
En die emoties die jij hebt zijn zo persoonlijk, dat zelfs jouw omgeving je soms niet snapt als je de jouwe uitlegt. Dat ouderen en jongeren elkaar niet snappen en dat zelfs broers en zusters onderling een ander proces beleven is dus logisch. Want het is niet dat wat je meemaakt wat jouw leven bepaald, het is de onderliggende persoonlijke emotie die je daarop geplaatst hebt.
Als emotie deskundige focus ik daar natuurlijk op als ik naar de problemen van mensen luister. Vaak gaat het niet om de klacht zelf, maar naar ‘het vroeger niet begrepen zijn’. ‘Vroeger niet de juiste aandacht gekregen hebben’, of ‘juist veel te veel aandacht dat je er last van kreeg’. Natuurlijk is die persoonlijke emotie-voorkeur belangrijk in je leven. Zonder emotie zou je niet eens kunnen overleven. En een kleine vorm van stress is zelfs noodzakelijk om vooruit te komen.
Maar de herinnering aan vroegere heftige emoties blijven je wel achtervolgen totdat je er als volwassene er een andere draai aan geeft. En vaak gebeurt dat ook. We kijken niet meer door de ogen van een kind en voelen daarom die ervaren emotie niet meer zo. Maar het zou zo maar kunnen dat er in je leven vaker een soortgelijke gebeurtenis is geweest. En een eenmaal geplaatste emotie blijft terugkomen om je te helpen het juiste te doen. Eigenlijk handel je dus zoals je als kind op die situatie voor het eerst deed. Daarbij maakt het niet uit of het tien of veertig jaar later weer opduikt.
Eigenlijk kun je stellen dat als de interne emotie in de vorm van woede, ergernis, frustratie, boosheid, onzekerheid, e.d. langdurig aanwezig zijn dat het lichaam steeds meer zal worden ondermijnd. Met ziekte tot gevolg. Als je anders naar jouw lichamelijke klachten kijkt en die onderliggende oorzaak aanpakt, zal de klacht uiteindelijk verdwijnen.
Om van de oude emotie af te komen is het zaak de oorzaak daarvan onder ogen te zien. En omdat het een onderbewust patroon is zal het dus in het onderbewuste aangepakt moeten worden. Gelukkig heb ik als emotie-deskundige zoveel ervaring dat ik daarvoor een uniek stappenplan voor heb. en die wil ik jou graag in een 1-daags seminar uit de doeken doen.