Voor wie doe je het eigenlijk

Voor wie doe je het eigenlijk

Voor wie doe je het eigenlijk was voor mij jaren geleden al een issue. Zo kwam ik door een lerares van de lagere school in aanraking met het grafische vak. Ze gaf aan dat ik wel aanleg had om te tekenen en haar advies naar mijn ouders wasdan ook: ‘Hij moest maar naar de Grafische School om zijn talent verder uit te breiden.

Ik had geen idee of ik tekenen nu wel of niet zo interessant vond, maar als kind heb je natuurlijk geen keus. Het gekke van die schoolkeuze dat ik tekenen helemaal niet als vak kreeg, maar was geschikt om een ander vak te kiezen. Je kunt in die zestiger jaren kiezen voor boekdrukker, handzetter, lithograaf en men vond mij, na wat testen, geschikt als handzetter.

Toen ik na zes jaar leren als leerling handzetter aan het werk ging bij Lindenbaum in Amsterdam waren er net nieuwe methodes. De handzetter werden niet meer nodig, want inmiddels waren er machines die die loden regels kon produceren. Maar na een paar jaar werden zelfs die oden letters vervangen voor fotografische arbeid. In de twintig jaar dat ik dar gewerkt heb, gingen we van 60 personen naar zo’n 25.

Je kunt dus stellen dat door advies van een lerares ik zo’n 35 jaar in de grafische industrie heb gezeten. Natuurlij heb ik het leuk gehad en dacht ik niet aan veranderen, maar toen ik door de hersenbloeding van mijn vrouw in 1995 bewuster in het leven kwam te staan, begreep ik dat het toch niet mijn ding was.

Inmiddels zie ik dat we allemaal in zo’n situatie terecht zijn gekomen. Door onze ouders, door onze opvoeders, door onze schoolkeuze, e.d. En dan heb ik het niet alleen over onze werkzaamheden, maar ook welke relatie we kiezen. In de regel kiezen we voor veilig. In de regel willen we onze omgeving geen pijn doen en doe n we maar wat zij willen.

Bij sommige kleine Kinderen zie ik het ook gebeuren. Als ze lekker met leeftijdsgenootjes spelen zonder de aanwezigheid van hun ouders zijn ze vrijer dan als hun ouders daarbij zijn. Maar ook in vakken als co-schap in ziekenhuizen zie ik dat patroon duidelijk aanwezig. Zeker daar denk ik vaak: ‘Waar is jouw ideaal gebleven’. Je bent een kopie van je leraar.

Voor wie doe jij het eigenlijk

Ben jij net als de vele anderen die zo in het leven staan, of ben jij eindelijk wie je werkelijk wilt zijn? Gaat het bij jou echt om de dingen die je uitspreekt nar anderen. Gaat het om die mooie auto van de zaak? gaat het om dat mooie huis? Gaat het om die luxe?

Heb je er wel eens bij stil gestaan wat je nu werkelijk wil in je leven? 

In mijn praktijk kom ik de effecten van een onbalans in het hoofd veel tegen. Een burn-out, een depressie, een hernia, een verhoogde bloeddruk zijn de meeste symptomen. Je hebt eigenlast van een verscheurd brein. Het linkerhersenhelft denkt: ‘ik moet presteren want ik wil bewijzen dat ik geen loser ben’. En het rechter hersenhelft geeft jouw inspiratie over hoe je meer effect kunt halen als je vanuit je hart leeft’.

En als beide hersenhelften veel herrie blijven maken, kost dat zoveel energie dat het lichaam op een gegeven moment energie tekort komt dat je er lichamelijke en zelfs geestelijke klachten van krijgt. Ik ben door die hersenbloeding toen, daar heel bewust van geworden. Ik heb mijn leven radicaal omgegooid. Zelfs toen iedereen mij tegen wilde houden om op 50 jarige leeftijd voor mijzelf te beginnen.

Het gaf mij niet alleen de vrijheid om mijn eigen ding te doen, het gaf mij heel veel inzicht welke kwaliteiten ik mijn hele leven al bezat en nooit tot ontwikkeling heb kunnen brengen. Het is dan ook niet gek dat ik de vingers inzet om via het brein jouw potentie te ontdekken. Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden. Ik help je graag verder als je ook het idee hebt dat je het anders wil. Doe nu je masker maar af.