≡ Menu

Scheiden doe je niet voor de lol

Scheiden doe je niet voor de lol, toch?

Zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn. Hoewel de meeste paren eigenlijk totaal niet in de gaten hebben wat de impact voor die kinderen is. Het gaat in de eerste plaats om de eigen situatie. Beter gezegd om hun eigen gevoel en perceptie. 

Kijk, toen er nog een vlammetje wakkerde in het hart en voor die partner ging, was de focus toch wel even anders. Toen keek je niet aan de onhebbelijkheden van die partner. Toen maakte je niet druk om die onderbroek die niet in de wasmand lag. 

Je focus was op een heel ander aspect gericht. En in de eerste instantie was het ook een perfecte keus. En zelfs zo, dat er kinderen kwamen. Dat lijkt mij toch een bevestiging van ware liefde.

Maar opeens, pats boem. Je kijkt opeens anders naar de situatie en hebt er een mening over. En dat kan zo heftig zijn dat er een breuk ontstaat. Je zit niet meer op één lijn.

Maar goed, het gaat mij niet om de ouders, maar om de kinderen. 

Want wat de oorzaak is, maakt mij niet uit. Je zal wel gelijk hebben om dit zo te willen. 

Het gevolg is voor mij veel belangrijker. 

In mijn praktijk kwam ik vaak in aanraking van mensen die met scheiding bezig waren. Tenslotte komen er veel emoties om de hoek kijken. En dan is het voor mij ook nog belangrijk welke emoties het waren. Want het gekke is met een scheiding dat er een partij veel schade heeft en een partij die zo blij is dat er direct weer een ander is. 

Maar ik leg dan altijd uit dat wij als pasgeboren individuen tot onze 15de perfect alles oppikken. Ook de dingen die verborgen gehouden worden. Kinderen, en gelukkig ook veel volwassenen, voelen de dingen perfect aan. En daar gaat het mij om. 

Kinderen hebben, net als dieren, een zintuig die anders werkt dan de 5 zintuigen die de ouders gebruiken. Na verloop van de jaren en de ervaringen in hert leven raakt deze bij velen buitenspel. Ze voelen namelijk wat jij intern voelt. vooral de moeder. Tenslotte hebben ze negen maanden lang diverse emoties van de moeder al opgepikt. En als je je rot voelt en je zegt tegen je kind met een gemaakte glimlach: ‘Papa en mama zijn zo gelukkig’, ze eigenlijk van slag raken omdat hun gevoel wat anders zegt. 

Maar ze hebben dit nooit eerder ervaren en willen geloven wat je zegt en gaan onzeker worden over hun eigenlijk perfecte ‘aanvoelen’. En als de scheiding dan uitgesproken is, is dat zo heftig dat ze zichzelf geen complimentje geven omdat hun aanvoelen toen zo waar was. 

En nu komt het.

Uit diverse onderzoeken blijkt dat kinderen uit een gebroken gezin later ook zelf met een eigen scheiding te maken krijgen. Of helemaal niet goed in een relatie zitten. En dat kan wel tot drie generaties doorwerken. Wat jij je kind niet wil aandoen met die scheiding, lopen ze zelf ook op. Heeft te maken met de brein vorming. Ze doen na wat ze zien, niet hoe het wel kan.

Het brein leert je; Niet dit, niet hetzelfde gevoel, niet ongelukkig, Niet….

Het kind leeft in een verscheurde wereld. Niet omdat de ouders uit elkaar zijn, maar omdat het de eerste 15 jaar nodig heeft zichzelf te ontwikkelen. Maar leert met zo’n scheiding eigenlijk: Wat niet in mijn leven. En ‘wat niet’ wordt dan de focus.

En volgens mij is het toch zo dat je zal moeten leren: Wat wel. Waar wil ik naar toe. Wat wil ik van het leven maken. Wat heb ik nodig. 

Als je niet echt jouw unieke voorgevoel voor waar aanneemt, ben je afhankelijk van de dingen die anderen je voorschotelen. Blijf vertrouwen op je intuïtie, wat anderen ook zeggen.  

Eigenlijk zie je dat kinderen van gescheiden ouders niet echt bovenmaats presteren of met een uniek idee komen om de wereld te verbeteren. Wel zijn ze hoog gevoeliger dan anderen. En ze hebben geleerd goed met hun pijn om te gaan. 

{ 0 comments… add one }

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Next post:

Previous post: