≡ Menu

Wat moet ik nu geloven

We hebben op aarde aardig wat te ontdekken als we geboren worden. Als kind ga je alle indrukken die je via je zintuigen opslaat verwerken. We noemen dat leren en ontdekken. Maar staat dat pasgeboren kind wel zo open voor die indrukken.

Als nog niet geborene zat je beschermd in de baarmoeder. En tijdens de groei was er 1 zintuig die zich goed heeft kunnen ontwikkelen. De tast namelijk. Het was de enige verbinding tussen jou en de buitenwereld ondanks dat die nog heel krap. Omdat je via het bloed en via de cellen een goede verbinding had met de moeder, kon je via die tast mogelijkheid haar gevoelens waarnemen.

En dan komt het grote moment. Je geboorte en direct een grotere ruimte om te onderzoeken. Daar heb je natuurlijk meer zintuigen voor nodig en die ontstonden ook geleidelijk. Je kon zien, horen, voelen, zelfs proeven, wat je soms niet echt lekker vond. Maar die eerste zintuig, was er ook nog. Buiten die nieuwe ontwikkelde zintuigen heb je ook nog de mogelijkheid om te voelen op de oude manier.

We noemen het invoelen wat er binnen bij de ander plaats vindt. Daar zijn op latere leeftijd cursussen voor om daar goed mee om te gaan. Maar als kind voelt het aan als een handicap. Zeker als het om de eigen omgeving gaat.

Ze zien een glimlach op vader en moeder, maar voelen de onderliggende pijn die ze hebben. Eerst komt er nog een onschuldige vraag van het kind: ‘ma ben je verdrietig’.En met een gemaakte glimlach zeg je: ‘Nee hoor, er is niets’.’Kom we gaan even naar buiten’.

Na een paar keer gaat het kind zich zo gedragen zodat jij geen last van hem hebt omdat ie denkt dat het door hem komt. Hij is zichzelf niet meer en houdt rekening met anderen. Daar is natuurlijk niets mis mee, maar wel als je jezelf daarmee gaat wegcijferen.

En sterker, die eerste zintuig niet meer gaat vertrouwen en langzaam aan de daarbij behorende intuïtie kwijt is. Steeds meer kinderen hebben er last van. Dat was in mijn tijd (50 jaar geleden) ook zo, maar door alle hectische stress van nu hoef je maar naar jonge kinderen te kijken hoe de ouders in elkaar zitten. 

Maar niet alleen de ouders, ook de leerkrachten waar jouw kind mee in aanraking komt zitten vaak niet goed in hun vel en dat voelen jonge kinderen. Daar gedragen ze zich ook anders dan ze werkelijk zijn. Of een rebel of een die zich stierlijk verveeld. Maar ze voelen natuurlijk ook het verdriet van de klasgenoten. Die zitten met hetzelfde probleem. Eigenlijk is iedereen hoog begaafd 

(door die tastzin ontwikkeld in de baarmoeder) maar gedragen zich buitensporig door de heftige ervaring in die baarmoeder van de moeder. Ze doen dit om hun emoties kwijt te raken.

Bij diverse huisdieren zie je dat proces ook. Ze lijken je niet te verstaan maar voelen perfect aan hoe jij je voelt. Als je weet dat het gedrag van kinderen komt doordat ze niet echt met hun gevoelens om kunnen gaan lijkt het mij verstandig om daar eens goed over na te denken.

Tenslotte ligt de toekomst in hun handen. Maar als ze niet echt om kunnen gaan met de, door jouw verborgen of weggedrukte emoties, hoe kunnen ze dan de toekomst veranderen. Daar heb je toch een goed vertrouwen van de intuïtie en zelfvertrouwen voor nodig.

En eigenlijk gaat dit van generatie naar generatie en kun jij nog de pijn voelen van je over over over grootmoeder. En jij kunt dat doorbreken. Door eerlijk te zijn en je emoties die je hebt te accepteren. Je komt niet van je heftige gevoelens af als je ze blijft wegstoppen en doet alsof er niets aan de hand is.

Een klein kind kan het weten.

En als je niet echt naar die kleine wijsneus luistert, zal die op latere leeftijd ook de belangrijke zaken in zijn leven niet aan je vertellen. 

{ 0 comments… add one }

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Next post:

Previous post: